Bazı yerlerin, bazı varlıkların, bazı hayvanların sessizce ama ısrarla neden bana eşlik ettiğini anlamam uzun zaman aldı:
Balina ve deniz papağanı da bunlardan.
Onlar adlandırılması gereken birer sembol olarak gelmediler.
Daha çok, hiç fotoğrafını çekmediğimiz ama içimizde sakladığımız bir akşam ışığı gibi.
Bazen haber vermeden geri gelir. Nedenini bilmesek de hâlâ aydınlatır.
Balinada ağırbaşlı ve sakin bir şey var.
Okyanusları sessizce aşar; sanki yolu en başından beri içine yazılmışçasına, onu haklı çıkarmaya hiç gerek duymadan —
ama bilenlerin bile bir okyanusun kıyısına vurduğu olur.
Onda derinliği, içsel sessizliği, kendimize sakladığımız ama uzaklara taşıdığımız duyguların ağırlığını görüyorum; bazen yitip gitmeye kadar.
Ve bir de başka bir neden var, sessizliğe sarılı.
Balinalar içlerinde, hiçbir zaman tam olarak ayrılamadığım bir hafıza taşır.
Suyun içinde, bir yerlerde yüzen, yokluğuyla var olan bir varlık.
Daha fazlasını söylemiyorum, hiçbir şeyi de silmiyorum.
İz kalır; yüzeyin altından geçmiş devasa bir bedenin ardında bıraktığı dalga gibi.
Deniz papağanı ise başka bir soluktan yapılmış gibi.
Hem sakar hem zarif, meraklı, özgür. Sadık da, inatçı bir şefkatle…
Okyanusları aştıktan sonra hep rüzgârın dövdüğü topraklarına döner.
O, gözlemleyen göz, tırmanan adım, çabadan sonra bile hâlâ keşfetmek isteyen yürek.
İşte bu yüzden bu ikisi bana eşlik ediyor.
Ve bu site bu yüzden onların biçimlerini ödünç alıyor.
Çünkü onlar aynı anda hem dışarıda hem içeride. Tıpkı benim gibi.